Emilia Tumidajewicz - I st. licencjat Grafika
„Layers of obsession”/„W głębi obsesji”/animacja
„Layers of obsession”/„W głębi obsesji”/animacja
„W głębi obsesji” to trzyminutowa animacja dyplomowa, która stanowi próbę uchwycenia doświadczenia obsesji jako proces stopniowego przejmowania kontroli nad percepcją i tożsamością jednostki. Zrealizowałam ją w technice animacji poklatkowej w programie Procreate Dreams, traktując tę formę nie tylko jako narzędzie, ale również jako element spójny z tematyką pracy.
Punktem wyjścia było dla mnie odejście od klasycznej narracji fabularnej na rzecz struktury bardziej intuicyjnej i opartej na skojarzeniach. Zamiast opowiadać historię w sposób linearny, zdecydowałam się na budowanie kolejnych przestrzeni jako wizualnych metafor stanów psychicznych. Każdy etap animacji nie funkcjonuje więc jako odrębna scena, lecz jako część jednego, narastającego doświadczenia.
Istotną rolę odgrywa główny bohater, który nie posiada określonej płci ani wyraźnych cech indywidualnych. Taki zabieg pozwala na większą uniwersalność i umożliwia widzowi utożsamienie się z przedstawionym doświadczeniem. Postać pełni funkcję przewodnika po kolejnych obszarach, które można interpretować jako różne formy obsesji – od skupienia na własnym wizerunku, przez natłok myśli i kompulsywne działania, aż po relacje i potrzebę kontroli.
Zależało mi na tym, aby każda z tych przestrzeni była budowana przede wszystkim poprzez środki wizualne, a nie dosłowną narrację. W związku z tym wykorzystałam deformację ciała i otoczenia, powtarzalność gestów oraz zmienność rytmu ruchu. Dzięki temu możliwe było ukazanie stanów wewnętrznych w sposób bardziej odczuwalny niż opisowy. Obraz nie ilustruje tutaj rzeczywistości, lecz ją przekształca, podporządkowując się logice doświadczenia psychicznego.
Ważnym elementem pracy było również operowanie transformacją zarówno w zakresie formy, jak i znaczenia. Motywy wizualne nie znikają, lecz przechodzą w kolejne fazy, zmieniając swoją funkcję. Pozwala to zachować ciągłość narracyjną mimo braku klasycznej fabuły oraz budować poczucie nieustannego przechodzenia między stanami.
Inspiracje, które pojawiły się w trakcie pracy, dotyczyły przede wszystkim sposobu konstruowania przestrzeni oraz powracających schematów działań. Szczególnie istotne było dla mnie myślenie o obrazie jako nośniku znaczeń psychologicznych, a nie tylko estetycznych. Odwołania do znanych motywów kulturowych, takich jak podróż przez kolejne światy czy symbolika nici, zostały przeze mnie przekształcone i wykorzystane w sposób podporządkowany autorskiej interpretacji. W pierwszej kolejności ważnym elementem była dla mnie ekranizacja powieści “Alicja w krainie czarów” Tima Burtona, w której sposób budowania zdeformowanej, subiektywnej rzeczywistości znalazła odzwierciedlenie w budowie mojej animacji. Kolejną inspiracją była “Boska komedia” Dantego, a szczególnie motyw kręgów piekielnych, które można interpretować jako kolejne etapy doświadczenia, które są analogiczne do przedstawionych przeze mnie “krain obsesji”. Natomiast powtórzenia obecne w filmie „Tango” Zbigniewa Rybczyńskiego wpłynęły na sposób konstruowania sekwencji działań o charakterze kompulsywnym. Dodatkowo inspirowałam się estetyką surrealizmu, szczególnie w zakresie łączenia elementów realnych z fantastycznymi oraz przekształcania przestrzeni w sposób podporządkowany logice stanów psychicznych.
Technika animacji poklatkowej odegrała kluczową rolę w procesie twórczym. Jej specyfika, oparta na powtarzalności i konieczności precyzyjnej kontroli każdego elementu, w naturalny sposób nawiązuje do tematyki obsesji. Każdy ruch wymagał świadomego zaplanowania i wielokrotnego korygowania, co sprawiało, że sam proces tworzenia stawał się doświadczeniem bliskim mechanizmom, które starałam się przedstawić w animacji.
Kluczowym aspektem animacji było domknięcie narracji. Zależało mi aby finałowa sekwencja nie miała charakteru jednoznacznego rozwiązania. Powrót do punktu wyjścia, jakim jest pokój z początku filmu, pozbawiony dosłownej obecności bohatera, sugeruje raczej zamknięcie pewnego cyklu niż jego zakończenie. Obsesja nie zostaje tutaj ostatecznie przezwyciężona, lecz pozostaje stanem, który może powracać.
Punktem wyjścia było dla mnie odejście od klasycznej narracji fabularnej na rzecz struktury bardziej intuicyjnej i opartej na skojarzeniach. Zamiast opowiadać historię w sposób linearny, zdecydowałam się na budowanie kolejnych przestrzeni jako wizualnych metafor stanów psychicznych. Każdy etap animacji nie funkcjonuje więc jako odrębna scena, lecz jako część jednego, narastającego doświadczenia.
Istotną rolę odgrywa główny bohater, który nie posiada określonej płci ani wyraźnych cech indywidualnych. Taki zabieg pozwala na większą uniwersalność i umożliwia widzowi utożsamienie się z przedstawionym doświadczeniem. Postać pełni funkcję przewodnika po kolejnych obszarach, które można interpretować jako różne formy obsesji – od skupienia na własnym wizerunku, przez natłok myśli i kompulsywne działania, aż po relacje i potrzebę kontroli.
Zależało mi na tym, aby każda z tych przestrzeni była budowana przede wszystkim poprzez środki wizualne, a nie dosłowną narrację. W związku z tym wykorzystałam deformację ciała i otoczenia, powtarzalność gestów oraz zmienność rytmu ruchu. Dzięki temu możliwe było ukazanie stanów wewnętrznych w sposób bardziej odczuwalny niż opisowy. Obraz nie ilustruje tutaj rzeczywistości, lecz ją przekształca, podporządkowując się logice doświadczenia psychicznego.
Ważnym elementem pracy było również operowanie transformacją zarówno w zakresie formy, jak i znaczenia. Motywy wizualne nie znikają, lecz przechodzą w kolejne fazy, zmieniając swoją funkcję. Pozwala to zachować ciągłość narracyjną mimo braku klasycznej fabuły oraz budować poczucie nieustannego przechodzenia między stanami.
Inspiracje, które pojawiły się w trakcie pracy, dotyczyły przede wszystkim sposobu konstruowania przestrzeni oraz powracających schematów działań. Szczególnie istotne było dla mnie myślenie o obrazie jako nośniku znaczeń psychologicznych, a nie tylko estetycznych. Odwołania do znanych motywów kulturowych, takich jak podróż przez kolejne światy czy symbolika nici, zostały przeze mnie przekształcone i wykorzystane w sposób podporządkowany autorskiej interpretacji. W pierwszej kolejności ważnym elementem była dla mnie ekranizacja powieści “Alicja w krainie czarów” Tima Burtona, w której sposób budowania zdeformowanej, subiektywnej rzeczywistości znalazła odzwierciedlenie w budowie mojej animacji. Kolejną inspiracją była “Boska komedia” Dantego, a szczególnie motyw kręgów piekielnych, które można interpretować jako kolejne etapy doświadczenia, które są analogiczne do przedstawionych przeze mnie “krain obsesji”. Natomiast powtórzenia obecne w filmie „Tango” Zbigniewa Rybczyńskiego wpłynęły na sposób konstruowania sekwencji działań o charakterze kompulsywnym. Dodatkowo inspirowałam się estetyką surrealizmu, szczególnie w zakresie łączenia elementów realnych z fantastycznymi oraz przekształcania przestrzeni w sposób podporządkowany logice stanów psychicznych.
Technika animacji poklatkowej odegrała kluczową rolę w procesie twórczym. Jej specyfika, oparta na powtarzalności i konieczności precyzyjnej kontroli każdego elementu, w naturalny sposób nawiązuje do tematyki obsesji. Każdy ruch wymagał świadomego zaplanowania i wielokrotnego korygowania, co sprawiało, że sam proces tworzenia stawał się doświadczeniem bliskim mechanizmom, które starałam się przedstawić w animacji.
Kluczowym aspektem animacji było domknięcie narracji. Zależało mi aby finałowa sekwencja nie miała charakteru jednoznacznego rozwiązania. Powrót do punktu wyjścia, jakim jest pokój z początku filmu, pozbawiony dosłownej obecności bohatera, sugeruje raczej zamknięcie pewnego cyklu niż jego zakończenie. Obsesja nie zostaje tutaj ostatecznie przezwyciężona, lecz pozostaje stanem, który może powracać.
Animacja „W głębi obsesji” jest więc próbą pokazania, że obsesja może być rozumiana nie tylko jako temat przedstawienia, ale również jako sposób budowania obrazu i organizowania całej struktury dzieła.
Emilia TumidajewiczFotografie z dyplomu: Oleksii Soboliev
Emilia Tumidajewicz „Layers of obsession”/„W głębi obsesji”” animacja dyplomowa, 3"10"
